در دوره قبل میلیون ها نفر قهر کردند و رای ندادند. اما گمان ام این بار خیلی ها برای اولین بار

شرکت کنند ؛ کسانی که از شر (…) به (…) پناه می برند، حتی کسانی که تردید دارند آیا

واقعا قرار است رای شان شمرده شود یا خیر! شاید با خودشان فکر می کنند دوره قبل که

میلیون ها نفرمان در خانه نشست و به همه دنیا اعلام شد که ایرانی ها نرفتند رای بدهند، چه

تفاوتی ایجاد شد ؟ مردم دنیا به کمک این جماعت میلیونی آمدند و نجات شان دادند ؟ این

بیست میلیون جرات کردند بگویند “های”؟ جامعه بین المللی فهمید مردم و دولت متفاوتند و

برای مان بوسه با گل سرخ فرستاد؟ چه کسی برای اعتراض خاموش لااقل ده نفر از این

میلیون ها نفر نیم کیلو تره خرد کرد؟

 ^{دهه از عمر آدمه. براي مني که الان 30 سالمه، دو دوره من رو تقريبا مي‌رسونه به 40 سال.}

 ^{آينده‌ي من ِ نوعي بستگي زيادي به اين دهه‌ي آينده داره. تو مملکتي که من در اون زندگي}

^{مي‌کنم هنوز در وضعيتي نيستيم که زندگي ‌من مستقل از اون کسي باشه که قراره}

^{رييس‌جمهور بشه. براي همين برايم انتخابات رياست جمهوري خيلي مهمه .}

یادته همکلاسی؟! …روزای مدرسه …چقدر کتک خوردیم از دست معلما …چقدر ترکه خوردیم از ناظم … چقدر خوب بود که زنگهای تفریح دنبال هم می کردیم و وقتی زنگ کلاس می خورد حمله می کردیم سمت شیرای آبخوری …با او لیوانای تاشو !! که سرشو می گرفتی و می کشیدی و لیوان می شد! و دوباره فشارش می دادی و توی جیب جا می شد!

یادته همکلاسی؟! چقدر آدامس خریدیم و عکس هاش رو چسبوندیم و پز دادیم …چقدر آدامس خرسی خریدیم و تف مالیدیم به عکس برگردونش و خالکوبی کردیم روی دستامون …چقدر خندیدیم و کتک کاری کردیم و شلنگ خوردیم و گریه کردیم.

یادته همکلاسی؟! چقدر لقمه نون لواش می اوردیم و ساندویچ می کردیم . یادته دوتومنی می دادیم 4 تا لواشک می خریدیم و می خوردیم ؟! یادته همکلاسی ؟ !نیمکتها سه نفره بود. یادته وقتی دیکته داشتیم چقدر سر و کله میزدیم تا وسط بشینیم.

یادته همکلاسی؟!چقدر اولای مدرسه مداد هامون تیز بودن و دفترهامون تمیز! مداد مشکی برای کلمه ها …نقطه ها با مداد قرمز! پاک کن دو رنگ که قرمزش مال مداد بود و آبیش مال خودکار که اصلا  آبیش دفتر رو هم سوراخ می کرد! چقدر مشق نوشتیم …چقدر دیکته نوشتیم …چقدر بد بود وقتی به شاگرد تنبل ها جایزه می دادن و به ما نمی دادن و تازه ده سال بعدش فهمیدیم که جایزه ها رو مامانا می دادن معلما تا بدن به بچه هاشون! و ما نمی دونستیم .

یادته همکلاسی؟! اونقدر می خوردیم زمین که سر زانوهامون پاره می شد و وصله های گرد و گنده رو می چسبوندن روی زانومون که مال من عکس توپ فوتبال داشت و مال تو عکس ماشین! و مد شده بود اصلا از بس سر زانوهای همه پاره می شد! یادته کیفامونو از بالای در پرت می کردیم تو حیاط و می رفتیم توی کوچه فوتبال بازی می کردیم..بعدشم کارتون می داد ..پینیکیو …خانواده دکتر ارنست …مدرسه موش ها …پسر شجاع …گوریل انگوری…سفرهای کمان …چوبین …فوتبالیست ها که یه ساعت روی هوا بودن و یه شوت می زدن .

یادته قاچاقی می رفتیم آتاری بازی می کردیم ..میکرو بازی می کردیم …سگا بازی می کردیم؟! یادته آخر شبا تند تند مشقا رو می نوشتیم تا زودی تموم بشه و لینچان ببینیم …آرایشگاه زیبا ببینیم …همکلاسی یادته؟! چی شد بچگیمون؟! چی شد مدرسمون؟! چی شدن دوستامون؟!همکلاسی؟! نمیشه برگردیم ؟! نه؟!

بغضم گرفته همکلاسی …دلم مدرسه می خواد ..بچگی می خواد ..ترکه ناظم رو می خوام و خنده های از ته دل اون موقع ها.